poniedziałek, 8 lutego 2010
niedziela, 10 stycznia 2010
niedziela, 3 stycznia 2010
skomplikowani
W związku z powyższym a jednocześnie dążąc do nie komplikowania i sobie, i innym tego pięknego, noworocznego życia mam tylko jedno małe życzenie: oby ten nadużywany przymiotnik jak najrzadziej docierał do moich uszu. A wy pławiący się w Waszych skomplikowanych życiowych niuansach zachowajcie dla siebie te piękne wielokrotnie złożone zdania, wyszukane konstrukcje i wielokropki.
Nie uznaję skomplikowanych magicznych słów.
środa, 25 listopada 2009
wtorek, 24 listopada 2009
ZPAF i S-ka
Mamy też świetną wystawę Filipa. Odwiedźcie mnie czasem w Galerii. Mnie lub Du. Albo nas obie.
Tata przysyła Tuwima
Berlin 1913
Dni utracone, ukochane!
Widzę cię znów w Café du Nord
W mroźny, mglisty poranek.
Strach, słodki strach od stóp do głów,
Dygot błękitnych, czułych nerwów,
I sen był znów, i list był znów:
Mgła legendarnych perfum.
Lecz nie ma mnie i nie ma mnie,
I nigdy w życiu mnie nie będzie.
Zostanę w liście, zostanę w śnie,
W tkliwej, śnieżnej legendzie.
Nic o tym nie wiesz. Czekasz, drżąc.
Dzień sennie sypie się i szepce.
Ach, serce moje i młodość mą
W srebrnej nosisz torebce.
Wczoraj? A co to było? Tak:
Carmen, kareta, wino, walce...
Mignęło w oczach. Nie – to ptak,
Wyszyty na woalce.
Zima się w oknie szronem perli.
Nie przyjdę. Idź. Nie spotkasz mnie.
...Wielki, wielki jest Berlin.
czwartek, 22 października 2009
środa, 7 października 2009
Zdjęcia: Irving Penn / Morgan Library and Museum
Od lewej: Marcel Duchamp, Nowy Jork, 1948;
Truman Capote, Nowy Jork, 1948
Irving Penn [16.06.1917 - 7.10.2009]
czwartek, 1 października 2009
'I am a woman who looks'
Już pierwsze zdanie jest dla mnie znamienne (tekst poniżej). Tak naprawdę wszystkie zdjęcia Sally Mann są o tym samym (co może brzmieć jak zarzut, ale nim nie jest). O etapach życia. O zapisywaniu życia. O śmierci.
Rzadko tekst porusza mnie bardziej od zdjęć. A może to cała historia. Ich historia. I szukam tych fotografii chłopaków, kochanków, mężów, i widzę zbyt mało. Nie jestem przekonana o ich nieistnieniu. Raczej jestem przekonana o naszym (kobiet) braku potrzeby robienia takich zdjęć każdemu. Nasze historie muszą / chcą być szczególne. Może ich mogą być po prostu codzienne.
© Sally Mann
I am a woman who looks. Within traditional narratives, women who look, especially women who look unflinchingly at men, have been punished. Take poor Psyche, punished for all time for daring to lift the lantern to finally see her lover.
I can think of numberless men, from Pierre Bonnard to Harry Callahan, who have photographed their lovers and spouses, but I am having trouble finding parallel examples among my sister photographers. The act of looking appraisingly at a man, making eye contact on the street, asking to photograph him, studying his body, has always been a brazen venture for a woman, though, for a man, these acts are commonplace, even expected.
I have looked hard at my husband since the first long strides he took into the room where I was languishing on a ratty chenille couch in some student apartment. My eyes fastened on him with bright interest, squinting to better get the measure of this tall man. Within six months, we were married. That was 40 years ago, and almost the first thing I did was photograph him.
But that long history of picture-taking didn't make it any easier to make the Proud Flesh photographs. Rhetorically circumnavigate it any way you will, but exploitation lies at the root of every interaction between photographer and subject, even 40 years into it. Larry and I both understand how ethically complex and potent the act of making photographs is, how freighted with issues of honesty, responsibility, power, and complicity, and how so many good images come at the expense of the sitter, in one way or another.
These new images, we both knew, would come at his.
It is a testament to Larry's tremendous dignity and strength that he allowed me to take the pictures that I did. The gods might reasonably have slapped this particular lantern out of my raised hand, for before me lay a man as naked and vulnerable as any wretch strung across the mythical, vulture-topped rock. At our ages, we are past the prime of life, given to sinew and sag, and Larry bears, with his trademark god-like nobility, the further affliction of a late-onset muscular dystrophy. That he was so willing is heartbreaking and terrifying at once.
Most of the pictures I take are of the things I love, the things that fascinate and compel me. But that doesn't mean taking them, or looking at them, are easy. Like Gustave Flaubert, two things are sacred to me in my process: impiety and perfection - the former an inheritance, the latter always hard-won. Beyond the felicitous 'unifying accidents' that occasionally grace the work, making art requires tenacity, a temperament born of an ungodly cross between a hummingbird and a bulldozer, and, most of all, practice. Practice looking.
I look, all the time, at the people and places I care about, and I look with both ardour and frank, aesthetic, cold appraisal. And I look with the passions of both eye and heart, but in that ardent heart, there must also be a splinter of ice.
And so it was with fire and ice, the studio woodstove too far away from the light to do him any good on a cold winter afternoon, that Larry and I began this work of exploring what it means to grow older, to let the sunshine fall voluptuously on a still-beautiful form, and to spend quiet afternoons together again. No phone, no kids, two fingers of bourbon, the smell of the ether, the two of us - still in love, still at work.
Proud Flesh
Sally Mann
Do 31 października 2009 w Gagosian Gallery,
