http://www.parisphoto.fr/

śni się

Marta napisała kilka dni temu: Śnilaś mi się tej nocy, Ago. Napisałaś i wystawiłaś sztukę w języku niemieckim o młodej kobiecie chorej na raka piersi...
A mi się śnił ogromny stół w domu moich rodziców, który nie był już tym domem moich rodziców. Przy stole siedziało dużo osób, obcych mi osób. Mężczyzna (nie wiem, czy go znam) opowiadał coś kobiecie siedzącej obok, ona była znaną pisarką, w moim śnie dużo pięknięjszą niż w rzeczywistości, nagle ja wstałam od stołu i powiedziałam: idę podpalić dom. Wyszłam do piwnicy. Nikt za mną nie poszedł.

Ausstellungen in Deutschland = plany | część I

1. Hiroshi Sugimoto RETROSPECTIVE
04.07.2008 - 05.10.2008
NEUE NATIONALGALERIE | BERLIN
Precyzja i perfekcja.
Spokój w każdym ziarnie.

2. Female Trouble. Die Kamera als Spiegel und Bühne weiblicher Inszenierungen
17.07.2008 - 26.10.2008
PINAKOTHEK DER MODERNE | MÜNCHEN
Künstler/innen: Diane Arbus, Gertrud Arndt, Marta Astfalck-Vietz, Monica Bonvicini, Claude Cahun, Sophie Calle, Julia Margaret Cameron, Comtesse de Castiglione, Marcel Duchamp/Man Ray, VALIE EXPORT, Nan Goldin, Lady Clementina Hawarden, Florence Henri, Hannah Höch, Birgit Jürgenssen, Jürgen Klauke, Astrid Klein, Germaine Krull, Nikki S. Lee, Sarah Lucas, Urs Lüthi, Robert Mapplethorpe, Björn Melhus, Ana Mendieta, Tracey Moffat, Pierre Molinier, ringl + pit, Pipilotti Rist, Daniela Rossell, Tomoko Sawada, Cindy Sherman, Katharina Sieverding, Mathilde ter Heijne, Madame Yevonde, Wanda Wulz, Francesca Woodman und andere.

Dekonstrukcja i rekonstrukcja kobiety.

To już wiem, co zobaczę w czasie podróży. I jeszcze tu do tego wrócę.
Na koniec Francesca Woodman. Znów ją odnalazłam.

21:39:22, czwartek 10, lipiec 2008 AMST

teraz będzie białofioletoworóżowo

Moja sis by powiedziała: change your life, change your blog layout. No to zmieniłam. Będzie tak.

I just know that something good is going to happen

retrospection

z tygodnia już minionego

Kannst du mir nicht sagen, sagte sie, was der Grund deiner Unnahbarkeit ist? Warum, sagte sie, bist du, seit wir hierher gekommen sind, wie ein zugefrorener Teich? Warum sehe ich, wie deine Lippen sich öffnen, wie du etwas sagen, vielleicht sogar ausrufen willst, und dann höre ich nichts? Warum hast du bei unserer Ankunft deine Sachen nicht ausgepackt und lebst, sozusagen, immer nur aus dem Rucksack?

W. G. Sebald, Austerlitz, S. 307

czasem zadajesz sobie to pytanie i nie oczekujesz odpowiedzi:

dlaczego znowu pakuje się w coś, co mnie będzie bolało... [Truda zapytała i pobiegła za].